12/10/2006 - Kazım Taşkent

           Kazım Taşkent:

           (Kazım Taşkent, Cumhuriyetin ilk yıllarında Eskişehir Şeker Fabrikası'nı altı aydan daha kısa bir zaman içinde inşaa ederek teslim etmesi nedeniyle Atatürk dahil herkesi şaşırtması ile ünlenmiş bir şahsiyet: Oniki yıl kadar önce şimdi adını bile unuttutğum biyografik denemesinden yaptığım bazı alıntılar bunlar. Şimdiki yaygın değer yargısı ile baktığımız zaman dinazor değerleri diyebileceğimiz yargılar. Kaybolup gitmesine kıyamadım. Farkı farkedenler için ):

25.01.1942 :

Hayatta her şeyi ölçmek mükündür.Ölçülemeyecek hiç bir şey yoktur. Sevginin de bir ölçüsü vardır. Her sevgide bir karşılık beklenir. Karşılıksız kalan sevgi bahtsızlık yaratır. Sadece memleket sevgisinde karşılık beklenmez ve  mutsuzluk duyulmaz.

23.07.1949 :

Ben yokken beni nasıl anacaklar sorusu sonunda bende bir inanç yaratmıştır. Nasıl anılmak istiyorsam öyle olmaya çalışacağım.

08.08.1949 :

...çok yorulduktan sonra dinleniniz. Başardıktan sonra eğleniniz.

20.10.1951 :

Benim anlayışıma göre hayatın akışını düzenlemek için program yapılır , akışın yönünü değiştirmek için değil.

12.02.1952 :

Allahmdan dilerim, günahlarım için beni başkalarının eli ile cezalandırmasın. Bana günahımı anlayacak idrak versin ve günahımı vicdanımdan çekeyim.

08.08.1956 :

Beraber yaşamak demek , beraber hissetmek , beraber düşünmek ve aynı emel yolunda beraberce hayat yolculuğu etmek demektir.

08.08.1956 :

Yaşayan her varlık daimi bir mücadele içindedir. Hayvana yakın olan insan mücadeleyi yalnız başkaları ile , hayvandan uzak olan ise en büyük mücadeleyi nefsi ile yapar.

30.06.1961 :

Bir insanın kıymeti gönüllerde bıraktığı yerlere göre belli olur.

08.12.1966 :

Kendim ile ilgili konularda yalnız doğulu değilim, çok doğuluyum. Ama, başkaları ile ilgili konularda sadece batılı gibi davranmıyorum, çok batılıyım.

14.05.1969 :

Benim için iyi insan, çıkarlarını başkalarının zararlarından sağlamayan insandır.

14.04.1970 :

Ben ne söylersem akımın sesidir. Ben ne yaparsam vicdanımın yoludur.

30.09.1970 :

Benim gönlüm bir mezarlık. Orada ölüler de yatıyor diriler de. Orada ölüler dirilemniyor ama dirilerden ölenler eksik değil.

29.12.1971 :

Her yerde insanlar arasındayım ama neden her yerde insanlığı arıyorum.

27.11.1977 :

Hayal ettiğim hayat, yaşadığım hayat . Bunlar ikisi kardeş. Birinin adı emel, ötekinin adı ise kaderdir.

07.09.1978 :

Artık herkes tarafından unutulmak istiyorum. Ufak ölçülerde olsun insanlık vasıflarına sahip olduklarını sandığım insanlarda da aldandığımı anlamamak için.

" Benimle başlayan dünya benimle bitmez